Անկեղծ լինենք...«Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Տեղի ուենցավ Հայաստան–Սփյուռք համաժողովը, թվով արդեն 6–րդը: Ինչի՞ ենք հասել այսքան համաժողովների ընթացքում:
Անշուշտ, բոլոր համաժողովների նպատակը հետևյալն է, և այս անգամ այն ընտրվել էր խորագիր` «Փոխադարձ վստահություն, միասնականություն և պատասխանատվություն»:
Եթե հետադարձ հայացք գցենք, ապա առաջին համաժողովների ընթացքում մեր ազգն առավել համախումբ էր` գտնվեր այստեղ` հայրենիքում, թե այլուր` սփյուռքում: Կար ընդհանուր նպատակ, որին ձգտում էին աշխարհի հայերը:
Հետագայում կամաց–կամաց միասնականության գիտակցությունը տեղի տվեց: Հատկապես անհատական մակարդակներում մարդիկ սկսեցին բոլորովին այլ կերպ դատել: Լիովին տարբեր դարձան հայրենիքի վերաբերյալ ընկալումները կամ սպասելիքները` հայրենիքից, կամ պատասխանատվությունը հայրենիքի հանդեպ:
Սփյուռքի մեր հայրենակիցներից շատերը հիմնականում մի կողմ քաշվեցին հայրենիքի գործերից ու սկսեցին ապրել նեղացածի կարգավիճակով: Հայրենիքն իրենց հետ վատ վերաբերվեց, հայրենիքում իր բիզնեսի մեջ փայ մտան, հայրենիքում իր իրավունքները ոտնահարեցին: Եվ նման բաներ, որոնց մասին մեզանից յուրաքանչյուրը հրաշալի գիտի:
Սակայն, ընդունենք, որ այս դեպքում արդեն խոսքը չպետք է գնա հայրենիքի մասին: Որովհետև, հայրենիքից չեն նեղանում: Որովհետև հայրենիքը վերացական հասկացություն չէ, այն մեզանից` բոլորիցս կազմված–ձևավորված համախումբ է: Եվ մեզանից յուրաքանչյուրն է պատասխանատու այդ հայրենիքի վարքի ու այնտեղ բույն դրած բարքերի համար: Ինչպես ցանկացած բջիջ իր մասնակցությունն է ունենում օրգանիզմի կենսագործունեության մեջ:
Հիմա մեր շատ հայրենակիցներ նեղացողի կեցվածք են ընդունել ու չեն ընդունում այն, ինչ կա հայրենիքում: Լա՛վ եք անում. մենք էլ չենք ընդունում այստեղի հոռի վարքն ու բարքը: Բայց ապրում ենք այստեղ ու ցանկանում ենք ինչ–որ բան շտկել, փոխել:
Դուք էլ եկեք ու կռիվ տվեք լավ հայրենիքի համար, դուք էլ եկեք ու մաքրեք հայրենիքը աղբից ու ախտից: Մաքրեք անգամ պարզապես ձեր ներկայությամբ, անգամ` ձեր լուռ ներկայությամբ:
«Եկեք» ասելով` նկատի չունեմ բնավ հայրենադարձությունը: Եթե դա լինի, իհարկե, արդեն հրաշալի կլինի ամեն ինչ: Առավելապես խոսքս գործարար աշխարհին է վերաբերվում: Սփյուռքից հայրենիք եկող ներդրումներին է վերբերվում:
Հիմա ով չի ալարում, մի բան է ասում` սփյուռքից ներդրումներ չկան, որովհետև չեն վստահում իշխանություններին: Ախր, իշխանությունները գալիս ու գնում են, հայրենիքը մշտակա է: Եթե դուք հայրենիքի զավակն եք ձեզ զգում, ապա ծնողին հո չե՞ն ընտրում, եկեք ու բժշկեք նրան:
Այս գիտակցությունը եթե չկա, ուրեմն մենք մի տեղ արդեն անկեղծ ու ազնիվ չենք կամ ամբողջովին որդի չենք մեր հայրենիքին:
Մի բան եմ ուզում հիշել` երբ մեր ժողովուրդը ցրվում էր աշխարհով մեկ, նա մտածո՞ւմ էր, թե որ երկրում քաղաքական, տնտեսական ինչպիսի վիճակ է տիրում, ու նոր էր ոտք դնում այնտեղ: Չէր մտածում, չէ՞: Բայց գնաց ու կարողացավ ոտքի կանգնել այդ երկրներում, ու իրենով էլ, ինչքան իր ներուժն էր, ոտքի կանգնեցնել դրանք:
Սա` սփյուռքի մասին:
Իսկ մարդիկ էլ եղան, ովքեր գնացին երկրից անկախության այս տարիների ընթացքում: Լա՛վ արեցին` գնացին. ընդհանրապես ընդունված չէ նրանց մեղադրելը: Մե՛նք էլ չմեղադրենք:
Բայց չենք կարող չասել, որ պարզապես նողկալի է արտագաղթողների բանակի մեջ եղած քաղաքական կամ հասարակական գործունեության գիտակների պահվածքը, երբ հեռու երկրների իրենց տաքուկ ու ապահով բնակարաններից մեզ` այստեղ` հայրենիքում ապրողներիս, տաք–տաք խորհուրդներ են տալիս: Ո՛չ միայն խորհուրդներ են տալիս, հլա մի բան էլ մեղադրում են, որ մենք մեր քայլերի մեջ արմատական ու կտրուկ չենք, որ հանդուրժող ենք, է՛ս ենք, է՛ն ենք:
Լա՛վ, եղբայրներ, կարելի՞ է մի անգամ շուռ չգալ, չնայել հայելու մեջ, ձե՛ր հոգու հայելու, ու չհարցնել ինքներդ ձեզ` մենք եթե լքեցինք պատերազմի դաշտը (ընդունեք խոսքս փոխաբերական և ուղիղ իմաստով), էլ ի՞նչ իրավունքով ենք մեր պատգամները հղում առ հայրենիք:
Եվ մենք` այստեղ ապրողներս, ինչո՞ւ ենք լսում նրանց ու կարևորում նրանց խոսքը: Մե՛նք էլ ենք մեղավոր. մենք էլ ենք վախենում անկեղծ լինելուց: Մենք էլ ազնիվ չենք լինում ինքներս մեզ հետ: Եվ այդ մարդկանց էլ ազնվության չենք կոչում:
Թե չէ համազգային համաժողովներում վեհ–վեհ բաներից խոսելը կամ հայրենիքի այսօրվա իշխանությունների վարքագիծը բոլ–բոլ քննադատելը այնքան հեշտ բան է դարձել: Վկան` նայեք վերջին համաժողովի ելույթները: Դրանցից մի քանիսը այնքան ականջահաճո են մեզ, որ համարյա «հիթեր» դարձան: Ու լսելիս` ազգովի ոգևորությունից վեր–վեր ենք թռչում:
Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
Жители Тигранашена не имеют права собственности и живут в постоянном ощущении угрозы (Видео)
Геополитическое балансирование — на «нитке». «Паст»
Арестовать весь армянский народ не получится: «Паст»
С кем же на самом деле встретился Никол Пашинян? «Паст»
ВТБ (Армения) упростил процесс автокредитования на первичном рынке
Трамп принял 10 требований Ирана перед двухнедельным перемирием
Армяне Москвы встретили Пашиняна акцией «Мы с Эчмиадзином»: «Паст»
Армия Ирана пригрозила отбросить военных США в период до каменного века
Власти уже «цепляются за соломинку». «Паст»
Одним из главных рисков выборов является распыление голосов. «Паст»
