Մեր դեմքին ապտակ է, որ Լևոն Տեր–Պետրոսյանը հինգ մարդ չունեցավ խորհրդարանում. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Մեր հյուրն է Գերագույն խորհրդի նախկին պատգամավոր, խորհրդային այլախոհ Ազատ Արշակյանը
– Պարոն Արշակյան, ինչպե՞ս եք գնահատում առաջին նախագահի նախազգուշացումը մեր հասարակությանը` կապված հետընտրական այս փուլի հետ:
– Առաջին նախագահն անդրադարձել էր բոլոր մարտահրավերներին: Բայց մի բան ասեմ` նա 1988 թվականի Լևոն Տեր–Պետրոսյանը չէ: Որովհետև 1988–ի ղարաբաղյան շարժման վերաբերյալ իր նախադասությունն է` «սա բռնապետության դեմ համազգային շարժում է»: Իսկ բռնապետությունը նաև իմպերիա էր: Այսինքն` մենք պայքարում էինք ոչ միայն ռեժիմի դեմ, այլև վարում էինք ազգային ազատագրական շարժում:
Հայ ժողովուրդը հենց Լևոն Տեր–Պետրոսյանի օրոք բռնապետության դեմ շարժումը վերածեց ազգային ազատագրական շարժման և Հայաստանը հռչակեց անկախ երկիր: Իսկ այս վերջին բաղադրիչը Լևոն Տեր–Պետրոսյանը բաց է թողել: Եվ, կարծում եմ, բաց է թողել զգուշությունից ելնելով: Ես դա թերություն եմ համարում:
– Բայց այժմ այլ ժամանակներ են, և իրավիճակն է այլ` մենք արդեն անկախ պետություն ենք: Ժամանակավրեպ չէ՞ կրկին նման խոսակցություն բերել մեջտեղ:
– Այն երևույթները, որոնց վերաբերյալ նա մեղադրանքներ է հնչեցնում, իմպերիայի դրածոների աշխատանքի հետևանքով են: Եթե այդ մասին չի ասվում, նշանակում է զրպարտություն է մեր հայրենակիցների, մեր քաղաքացիների նկատմամբ: Իսկ մենք նույնն ենք, ինչ 1988–ին էինք:
Բռնապետությունը նաև շովինիստական է, և այս մեթոդները իմպերիական մեթոդներ են: Նպատակն է` նսեմացնել գրավյալ երկրի քաղաքացիներին, նրանց մեջ անլիարժեքության բարդույթ ներարկել:
Մոտավորապես այսպես` դուք այսպիսի՛ իշխանության եք արժանի, դուք պետական ժողովուրդ չեք: Ներշնչում են մեզ, որ ընդամենը քրեաօլիգարխիկ երկիր կարող ենք ստեղծել: Որ առանց իրենց ոչինչ անել չենք կարող:
Եվ այսպես է արվում ոչ միայն Հայաստանի նկատմամբ: Այսպես է արվում նաև բոլոր նախկին խորհրդային ժողովուրդների նկատմամբ:
– Մեր իշխանավորները գիտակցո՞ւմ են այդ: Գիտակցաբա՞ր են այդպես հլու–հնազանդ նրանց, թե պարզապես այլ տարբերակ չունեն:
– Մեզանում կան մարդիկ, ովքեր ընդառաջ են գնում իմպերիական այդ ձգտումներին: Կամ հանձնվում են այդ տրամաբանությանը: Ես նրանց անվանում եմ դրածոներ: Կան նաև ծպտված հայրենասերներ: Կան մարդիկ, ովքեր ուղղակի հարմարվողականներ են: Կան պարզապես ապազգային տարրեր: Իսկ հիմա մեզ մոտ գերիշխում են վերջինները` ապազգայինները: Նրանք հպարտանում են, որ մեր երկիրը նվաստացվում է:
– Իսկ Հայաստան–Արցախ հակադրությունն իրո՞ք այսօր այնպիսին է, որ արդեն վտանգավոր բնույթ է կրում:
– Այս հարցում ևս գործում է դասական իմպերիալիզմը` «բաժանիր, որ տիրես» սկզբունքով: Հայրենակցական միությունների առատությունը և առանձին–առանձին նրանց ընդգծված հզորությունը հայկական երևույթ չէ: Մեզ հատուկ պառակտում են:
– Այսինքն` այս հարցի թելերը կրկին դրսում են:
– Այո, իհարկե: Մինչդեռ մենք եղբայրներ ենք. մանավանդ Հայաստանի Հանրապետության ու Արցախի Հանրապետության քաղաքացիներս սերտաճած ենք: Պարզապես արհեստականորեն ցանկանում են մեզ բաժանել, պառակտել մեր ուժերը:
Եվ շատ տեղին է այս երևույթի վերաբերյալ առաջին նախագահի խոսքը:
Նորից կրկնեմ` նրա խոսքի մեջ ամեն ինչ տեղին է: Միայն թե զգուշանում է ու խուսափում է, չի տալիս իմպերիայի անունը, չի խոսում ազգային հայրենասիրությունից: Հին, շա՜տ հին քաղաքական գործիչ է նա…
Եվ, ընդհանրապես, ղարաբաղյան պրոբլեմն առաջացել է Լենին–Աթաթուրք դաշինքից: Եվ երբ մենք անընդհատ մոռանում ենք այս մասին, չենք ջղաձգվում այս իրական պատճառի մասին խոսելիս, իսկ մենք, իրոք, պետք է հենց ջղաձգվենք, ապա դուրս է գալիս, որ պայքարում ենք ընդամենը հետևանքների դեմ:
Եվ հարկավոր է այսօր պահպանել Ղարաբաղի ստատուս քվոն, մինչև մեր երկիրը կործանող ռուսական և թուրքական իմպերիաները ոչ ևս կլինեն` կգնան պատմության գիրկը:
– Իսկ դրանով վտանգի չե՞նք ենթարկի Ղարաբաղ երկրի գոյությունը: Գուցե շատ երկար տևի, մինչ նրանք ոչ ևս կլինեն ու կգնան պատմության գիրկը:
– Արագ, շատ արագ են պրոցեսները գնում: Չափազանց արագ:
Անշուշտ, մենք պետք է լավ իշխանություն ունենանք, անշուշտ պետք է հայրենասեր լինենք: Անշուշտ, պետք է ժողովրդավարություն լինի մեր երկրում: Անշուշտ, պլատոնյան արդարությունը պետք է լինի մեր պետության մեջ: Սրանից 2500 տարի առաջ Պլատոնը այս խոսքերը փորագրել է` «Պետությունը կայուն է, երբ արդարություն կա երկրում»: Իսկ մեր երկրում արդարություն չկա:
Եվ Լևոն–Տեր–Պետրոսյանը ճիշտ է` քանի դեռ արդարություն չկա, մեր երկիրը կլինի անկայուն: Քրեաօլիգարխների մի ոհմակ կեղեքում է մեր երկիրը: Եվ սրանք իմպերիայի դրածոներն են: Անշուշտ, մենք էլ ինքնաբուխ հանցագործներ ունենք, որոնց դեմ այլ պարագայում կպայքարեինք: Մինչդեռ նրանք հիմա իշխանություն ունեն:
Բանն այն է, որ մեր «գործընկերը» մեզանից ընտրում է քրեաօլիգարխիկներին և նրանց հետ է գործ բռնում: Իսկ Լևոն Տեր–Պետրոսյանի հետ չի ուզում գործ բռնել, որովհետև Լևոն Տեր–Պետրոսյանը հայրենասեր է, քրեաօլիգարխիկ չէ, մտավորական է: Այդ իսկ պատճառով նա պետք է լինի թոշակառու և նույնիսկ չկարողանա հինգ հոգու անցկացնել խորհրդարան:
Իսկ սա մեզ ապտակ է, երբ Լևոն Տեր–Պետրոսյանի կազմակերպությունը գոնե հինգ մարդ չունի խորհրդարանում: Նաև դրանո՛վ են մեզ նվաստացնում:
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
Жители Тигранашена не имеют права собственности и живут в постоянном ощущении угрозы (Видео)
Геополитическое балансирование — на «нитке». «Паст»
Ужас на дорогах Армении. «Паст»
С кем же на самом деле встретился Никол Пашинян? «Паст»
ВТБ (Армения) упростил процесс автокредитования на первичном рынке
Трамп принял 10 требований Ирана перед двухнедельным перемирием
Армия Ирана пригрозила отбросить военных США в период до каменного века
Власти уже «цепляются за соломинку». «Паст»
Одним из главных рисков выборов является распыление голосов. «Паст»
В Азербайджане готовятся к горнодобывающему буму, а у нас?.. «Паст»
