Հայաստանում վաղուց ընդդիմությունը ձգտում է ոչ թե հաղթանակի, այլ` պարտության. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Մեր հյուրն է մշակութաբան, արվեստի քննադատ Վարդան Ջալոյանը
– Պարոն Ջալոյան, ինչպե՞ս անցան այս ընտրությունները: Իրեն ինչպե՞ս դրսևորեց մեր ժողովուրդը:
– Իմ կարծիքով այստեղ ժողովրդի դերակատարությունը մինիմում էր: Այս ընտրությունների հետ կապված հիշում եմ լեհ քաղաքագետ Պշևորսկու օրենքը: Նա ասում է` երբեմն ընդդիմությանն ավելի ձեռնտու է պարտվելը, որովհետև պարտվելն իր մեջ ավելի քիչ ռիսկեր է պարունակում, քան թե գնալ հաղթանակի ձգտումով: Հայաստանում արդեն վաղուց ընդդիմությունը ձգտում է ոչ թե հաղթանակի, այլ` պարտության: Ըստ իս՝ սա էր հիմնական գործոնն այս ընտրությունների մեջ:
– Իսկ որո՞նք էին ռիսկերը ընտրվելու դեպքում: Ընդդիմությունն ինչի՞ց էր վախենում:
– Առաջին հերթին մեր երկրում կորոզիայի է ենթարկվում քաղաքականություն հասկացությունը: Այսինքն` քաղաքականության գաղափարը մարդկանց մոտ վարկաբեկվում է: Ուստի և ընտրություններն անցնում են, այսպես ասեմ` ոչ քաղաքական ձևով:
Իսկ քաղաքականությունը վարկաբեկված լինելու մեջ մեղավոր է ոչ միայն իշխանությունը, այլև` ընդդիմությունը: Ընդ որում, սա մի պրոցես է, որ տեսնում ենք ամբողջ աշխարհում: Օրինակ՝ Դոնալդ Թրամփի հաղթանակը դա էր վկայում: Նա մի հետաքրքիր ռազմավարություն ընտրեց. հիմնվեց պոպուլիստական լոզունգների վրա:
Եվ այս ընտրություններին հիմնականն ինչ տեսանք, քաղաքականության անհետացումն էր և պոպուլիզմի ուժեղացումն էր Հայաստանում:
– Այդ իսկ պատճառով ընդդիմությունը վախենո՞ւմ էր ընտրվել, նրա համար ցանկալի էր պարտվե՞լը:
– Այո: Որովհետև ռիսկը չէր արդարացնում արդյունքը: Դրա համար էլ շատ ընդդիմադիր ուժեր, այդ թվում և ՕՐՕ դաշինքը, չգնացին այդ ռիսկին: Որպեսզի ընտրվեին, նրանք պետք է մեծ ջանքեր գործադրեին, մոբիլիզացնեին ժողովրդին և այլն, և այլն: Ուստի ավելի հեշտ էր պարտվելը: Պարտվելն իրենց համար ավելի անվտանգ էր:
– Այսպես ձևակերպենք` ամեն ինչ չարեցին, որ հաղթեին:
– Այո: Օրինակ՝ Նիկոլ Փաշինյանը շատ էր ուզում ընտրվել: Չնայած նրա համար ավելի շատ արգելքներ կային: Բայց, ի վերջո, ինչ–որ արդյունքի կարողացավ հասնել:
– Իսկ քաղաքական կյանքի այդ կորոզիան ե՞րբ կանցնի, ինչո՞վ կանցնի, ի՞նչ մեթոդով…
– Ինչ վերաբերում է հասարակ մարդկանց, նրանք դա չեն տեսնում: Օրինակ՝ «Սասնա ծռերի», «Էլեկտրիկ Երևանի» երևույթները ցույց տվեցին, որ ժողովուրդը քաղաքականություն ուզում է, բայց քաղաքական ուժերը վաղուց հրաժարվել են քաղաքականությամբ զբաղվելուց:
– Այսինքն` մեղքը քաղաքական ուժերինն է: Սակայն ասում են, որ մեր հասարակությունը լյումպենացված է, հասել է թշվառության շեմին, և այլն և այլն: Եվ հենց դա է պատճառը նման իրավիճակի:
– Ամենաաղքատ հասարակությունները Գյումրիում կամ Վանաձորում են: Բայց այնտեղ մարդիկ քաղաքականապես ավելի ակտիվ են, քան Երևանում: Այնպես որ, սա բարոյական խնդիր է:
Բայց նորից եմ ուզում շեշտել` սա բարոյական խնդիր է, բայց որը վերաբերվում է ոչ թե անհատներին, այլ ունի հասարակական բնույթ: Սրա պատասխանատվությունը մնում է քաղաքական ուժերի և գործիչների վրա: Որովհետև նրանք պետք է օրինակ ծառայեն: Ադ թվում և` մտավորականությունը: Այսինքն` այն մարդիկ, որոնց մենք անվանում ենք հանրային գործիչներ:
– Իսկ ինչո՞ւ են ժողովրդին այդքան մեղադրում, թե մեր ժողովուրդն է՛ս է, է՛ն է, կաշառք է վերցնում …
– Մարդիկ ունեն տարբեր մասնագիտություն: Նրանցից մեկը շինարար է, մեկը գյուղատնտես է: Նրանցից ամեն մեկն իր զբաղմունքն ունի: Կա նաև հատուկ մասնագիտություն, որը կոչվում է քաղաքական գործիչ: Շինարարը չի ասում` մի քանի ամիս շինարարությամբ չեմ զբաղվի, կգնամ քաղաքականությամբ կզբաղվեմ: Այդպես չի լինում:
Հետևաբար մենք քաղաքական գործիչներից ու մտավորականներից պետք է սպասենք հանրային կյանքն ակտիվացնելու գործը:
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
Жители Тигранашена не имеют права собственности и живут в постоянном ощущении угрозы (Видео)
Геополитическое балансирование — на «нитке». «Паст»
Ужас на дорогах Армении. «Паст»
С кем же на самом деле встретился Никол Пашинян? «Паст»
ВТБ (Армения) упростил процесс автокредитования на первичном рынке
Трамп принял 10 требований Ирана перед двухнедельным перемирием
Армия Ирана пригрозила отбросить военных США в период до каменного века
Власти уже «цепляются за соломинку». «Паст»
Одним из главных рисков выборов является распыление голосов. «Паст»
В Азербайджане готовятся к горнодобывающему буму, а у нас?.. «Паст»
