Երկրում քաղաքական լճացում է` բոլորը կամավոր ենթարկված են Բաղրամյան 26–ին. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Մեր հյուրն է քաղաքական տեխնոլոգ Արմեն Բադալյանը
– Պարոն Բադալյան, Վերջերս շատ քաղաքական վերլուծաբաններ և փորձագետներ գտնում են, որ մեր երկրում ստեղծված է քաղաքական ամորֆ իրավիճակ: Դուք և՞ս այդ կարծիքին եք:
– Ոչ: քաղաքական առումով այսօր երկրում լճացում է:
– Դրանք տարբե՞ր են:
– Դա ավելի քաղաքագիտական տերմին է, քան ամորֆ վիճակը: Այսօր իրավիճակն ամբողջովին է լճացած: Հասարակության մեջ տիրում է բացահայտ ապատիա ու անտարբերություն պետության ինստիտուտների ու քաղաքական համակարգի նկատմամբ: Ընդդիմության մոտ կրեատիվության իսպառ բացակայություն է: Եվ սրանք լճացմանը բնորոշ հատկանիշներ են:
Եվ շատ է ուժեղացել արտագաղթողի հոգեբանությունը:
Ընդդիմության մոտ այլևս չկա նորարարական միտք, նոր մի բան ստեղծելու, նոր ուղղությամբ գնալու ձգտում կամ ցանկություն: Իշխանություններն էլ օգտվում են այդ հանգամանքից ու իրենց համար ստեղծել են մի ցանկալի իրավիճակ: Արդյունքում զարգացում չկա և ոչ մի բնագավառում: Այդ 2–3 տոկոս տնտեսական աճը դեռ զարգացում չէ: Մեր երկրի նման երկրներին հարկավոր են տնտեսական աճի կրկնակի, եռակի ցուցանիշներ:
Այդ իսկ պատճառով կարող ենք ասել, որ լճացման այս վիճակը ձեռք է տալիս առաջին հերթին իշխանություններին. հասարակությունը պրոբլեմներ չունի, ընդդիմությունը կրկին պրոբլեմներ չունի:
Եվ քանի որ և հասարակության, և ընդդիմության կողմից չկա որևէ նախաձեռնողականություն, ապա նախաձեռնություններ չկան նաև իշխող քաղաքական ուժի մեջ: Քանզի մտավախություն կա, որ դա կարող է անցանկալի ձևով ընկալվել նախագահականի կողմից: Արդյունքում` բոլորը կամավոր ենթարկվել են Բաղրամյան 26–ին: Մի բան, որը շատ բնորոշ է լճացման ժամանակաշրջանների կառավարման համակարգերին:
– Իսկ ինչպե՞ս անենք, որպեսզի ժողովրդի մոտ շահագրգռություն ու հետաքրքրություններ առաջանան քաղաքական գործընթացների վերաբերյալ: Ի՞նչ միջոցներ և ինչպիսի՞ գործիքներ կարելի է օգտագործել, որպեսզի մարդիկ արթնանան:
– Հասարակությունը քնած չէ, որ արթնանա: Նա արթուն վիճակում է: Պարզապես մոտը ապատիա է: Ավելին` շատ ակտիվ են, եթե այդ հարցը կապված է արտագաղթելու իրենց մտադրության հետ:
Պարզապես նրանց պետք է ակտիվացնել նաև քաղաքական գործընթացների նկատմամբ: Իսկ արթնացնելու համար ընդդիմությունը պետք է շարժ անի: Այն պետք է կրեատիվ լինի: Իսկ կրեատիվ լինելու համար էլ պետք է հասարակությունը սնուցի ընդդիմությանը: Իսկ հասարակությունն էլ չի սնուցում:
Եվ ստացվել է, ասես, պտտվող շրջանակ:
Բնականաբար այստեղ ինչ–որ բան կարող են անել իշխանությունները: Բայց մենք տեսնում ենք, որ իշխող քաղաքական ուժի գլխավոր ներկայացուցիչները` նախագահը և վարչապետը որևէ բան չեն անում իրավիճակը փոխելու ուղղությամբ` ելնելով տարբեր պատճառներից: Մեկը չի ցանկանում, մեկը չի կարողանում: նախագահը չի ցանկանում, իսկ վարչապետն էլ չի կարողանում կամ չի հասկանում: Եվ վիճակն էլ մնում է այսպիսին:
Ի դեպ, շատ պասիվ է նաև քաղաքացիական հասարակությունը: Նրա ներկայացուցիչների մոտ էլ համապատասխան գիտելիքների պակաս կա, թե ինչն ինչպես անեն: Դրա համար ամեն մեկն իր գործն է անում. մեկն իրավապաշտպանություն է անում, մեկը մոնիտորինգ է անցկացնում, մեկը կոռուպցիայի դեմ է պայքարում: Եվ, ընդհանուր առմամբ, այս ամենը ոչ մի արդյունք չի տալիս: Անշուշտ, կան խորքային այլ պատճառներ ևս:
– Դուրս է գալիս, որ հույսը մնում է իշխող հանրապետական կուսակցության վրա. այնտեղից կարող է ինչ–որ մի բան գալ:
– Բոլորն էլ կարող են անել այդ ինչ–որ մի բանը: Իշխող կուսակցությունն էլ կարող է անել, դե յուրե ընդդիմություն համարվող Ծառուկյան դաշինքը կարող է անել, քաղաքական դաշտում ակտիվություն դրսևորող քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչները կարող են անել:
Այսինքն` բոլորն էլ կարող են անել:
– Պարզապես նոր գաղափարնե՞ր են պետք, նոր մեթոդնե՞ր են պետք, նոր մոտեցումնե՞ր են պետք:
– Առաջին հերթին պետք է նպատակասլացություն և պատկերացում, թե ինչ անել: կարևորը սա է ` ինչ անելը: Եթե սա գիտես, ապա մնացածը կարող ես հարմարեցնել քո հնարավորություններին ու ընդհանուր իրավիճակին:
Հենց այդ ինչ անելն է, որ չկա և ոչ ոքի մոտ: Բոլորը նայում են իրենց ղեկավարին, թե ի՞նչ կասի նա: Հանրապետական կուսակցությունը` իրենց ղեկավարին, Ծառուկյան դաշինքը` իրենց ղեկավարին: Քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչներն էլ իրենց գործով են զբաղվում: Չունենալով համապատասխան գիտելիքներ, չեն էլ ցանկանում սովորել: Կամ թեկուզ` օգտագործել այլ երկրների փորձը:
Այս ամենի հետևանքով է, որ ստեղծված է այսպիսի իրավիճակ:
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
Жители Тигранашена не имеют права собственности и живут в постоянном ощущении угрозы (Видео)
Геополитическое балансирование — на «нитке». «Паст»
Арестовать весь армянский народ не получится: «Паст»
С кем же на самом деле встретился Никол Пашинян? «Паст»
ВТБ (Армения) упростил процесс автокредитования на первичном рынке
Трамп принял 10 требований Ирана перед двухнедельным перемирием
Армяне Москвы встретили Пашиняна акцией «Мы с Эчмиадзином»: «Паст»
Армия Ирана пригрозила отбросить военных США в период до каменного века
Власти уже «цепляются за соломинку». «Паст»
Одним из главных рисков выборов является распыление голосов. «Паст»
