Վարչապետի գեղեցիկ խոսքից մինչև նրա գործուն աշխատանքի ժամը. իսկ մինչ այդ` սպասե՛նք...«Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Կառավարությունը փնտրտուքների մեջ է: Անվերջ բարեփոխումներ են իրականացվում: Կառավարության ղեկավարը դաս տալու նման է խոսում մարդկանց հետ, այդ թվում` նաև կառավարության անդամների:

Հետևելով հրապարակավ հնչող նրա այդ ելույթներին ու տարբեր զրույցներին, մենք ամենքս բազմաթիվ բաներ սովորեցինք բիզնես վարելու, պետություն և մասնավոր հարաբերություններ ձևավորելու վերաբերյալ: Հասկացանք, թե ինչպիսի կարգ ու կարգապահություն է պահանջում շուկայական հարաբերությունը, ո՞րն է նրա գլխավոր սկզբունքը, նաև` փիլիսոփայությունը:

Իմացանք նաև, թե առաջին հերթին պաշտնյայի խնդիրն ու դերը ո՞րն է: Ի՞նչ է պահանջվում նրանից նախ և առաջ: Ինչո՞վ պետք է նպաստի երկրի տնտեսության զարգացմանը: Եվ, ընդհանրապես, ի՞նչ պետք է անի, որ երկրի կյանքն առավել սահուն առաջ ընթանա:

Մի խոսքով` ամեն ինչ իմացանք բիզնես միջավայրի վերաբերյալ. սկսած ամենափոքրից մինչև ամենամեծ հարցերը:

Նաև խոստովանենք, որ հաճելի է ընդհանրապես վարչապետին լսելը. խոսում է բավականին կենդանի լեզվով, արտահայտվում է հստակ ու դիպուկ:

Եվ եթե մենք մի քիչ խելոք լինեինք, մի քիչ ուշիմություն ունենայինք, ապա հաստատ կկարողանայինք հաջողությամբ բիզնեսներ հիմնել և դառնալ հաջողակ գործարար:

Բայց կարծես թե ուշիմ ու ընկալունակ չենք և չենք կարողանում յուրացնել գործարարության սկզբունքները, որոնք վարչապետը ծամում–դնում է բերաններս:

Ինչո՞ւ, ինչո՞ւ է այդպես. Ի վերջո բոլորս էլ գիտենք, որ խելացի ազգ ենք, հոտառությամբ օժտված ենք, հատկապես եթե հոտը փողինն է:

Այս ամիսների ընթացքում մեր պաշտոնյաներն ինչքա՜ն բան սովորեցին իրենց գործի մասին: Իմացան, թե ինչպես պետք է աշխատեն: Իմացան որը որից հետո է իրենց գործի մեջ: Ի վերջո նրանց բացատրվեց կարևորն ու անկարևորը սեփական աշխատանքային պրակտիկայում: Ո՞րն է առաջնայինը և որը` երկրորդականը:

Մի խոսքով, այսքան ամիսներ է, ինչ մենք ազգովի ամենքս բերաններս բացած մեր վարչապետին ենք լսում ու կլանում ենք նրա գրագետ ու գեղեցիկ խոսքը տնտեսություն վարելու վերաբերյալ:

Բայց լսում ենք, հաճույք ենք ստանում այդ խոսքից, ու …այդքանը: Դրանից ո՛չ մեր տնտեսությունն է լավանում, ո՛չ մեր բիզնես վարելու ունակություններն ու հնարավորություններն են ավելանում: Հետևաբար և` ոչ էլ լավ ենք ապրում:

Հույսս այն է, ինչ մեղքս թաքցնեմ, որ մեր վարչապետի գրագետ ու գեղեցիկ դասախոսություն–ուսուցողական ելույթները կձգվեն ևս մի քանի ամիսներ ու կավարտվեն 2018 թվականի ապրիլից: Այն ժամանակ, երբ արդեն կիրառության մեջ կմտնի նոր Սահմանադրությունը, ու երկիրն էլ կանցնի կառավարման խորհրդարանական համակարգի: Ու կհստակեցվի արդեն, թե ով որտե՞ղ է ու որտեղ ի՞նչ է անում: Իսկ կոնկրետ վարչապետի առումով էլ կպարզվի, թե նա՞ է դառնում երկրի թիվ մեկ պաշտոնյան, թե` ոչ:

Եթե դարձավ, ապա արդեն նոր միայն կարող ենք ակնկալել գործ. կավարտվի հրապուրիչ ուսուցումների շրջանն ու անցում կկատարվի գործելու դաշտ: Եվ արդեն հաստատ կարող ենք ասել` ո՞վ է մեր վարչապետը և ո՞վ ենք մենք:

Իսկ հիմա ձգենք ժամանակը: Հավանաբար ի սկզբանե ևս պայմանն այդպիսին է եղել` ձգե՛լ: Ոչ մեկին չոռ չասել, չասել աչքիդ վրա ունք կա, չխոսել ոչ մոնոպոլիաներից, ոչ սահմանված ու բաշխված քվոտաներից, ոչ դատարանների կախյալությունից, որը, որպես սուր, վերևից կախված է ոչ միայն տեղի տնտեսվարողի գլխին (դա գիտենք, ու մեր տնտեսվարողն էլ համակերպվել է իր ճակատագրին), նաև հնարավոր ներդրողի ու ներդրումների գլխին:

Նաև` չտեսնել ու չնկատելու տալ քաղաքական այն համակարգը, որը ստեղծված է մեր երկրում. փաստացի` համարյա միակուսակցական իր սկզբունքով: Որը և մայրն է ամեն չարիքի, ինչպես կասեին գեղեցիկ խոսող մարդիկ:

Այնպես որ, մենք էլ ձգենք մեր ժամանակը: Այսքան սպասել ենք, էլի՛ սպասենք: Բան չմնաց՝ մի 10–11 ամիս: Ու ամեն ինչ արդեն կգնա իր հունով: Ի վերջո այսքան գիտելիքներ ենք ամբարել այս ամիսների ընթացքում տնտեսություն վարելու վերաբերյալ: Կգա ժամը, երբ դրանք կարող ենք դնել գործի մեջ:

Ու ամեն ինչ լավ է լինելու:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում