Անահիտ Բախշյանը «Մարտիկ» հիմնադրամին օգնեց գտնել «կորցրած» հաշվեհամարն ու սեփական հասցեն. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

2016 թ.–ին «Մարտիկ» հիմնադրամին 100 դոլար գումար փոխանցելու պարզ ցանկությունն ի կատար ածելու ճանապարհին Անահիտ Բախշյանը հայտնաբերել է, որ անհիշելի ժամանակներից ո՛չ հիմնադրամը կա, ո՛չ էլ բանկային հաշվեհամարները:
Տեղեկացնենք, որ հիմնադրամի ստեղծման ժամանակ՝ 2002 թ.–ին, այն գրանցված է եղել Երևան քաղաքի Գևորգ Չաուշ 60 հասցեում, որը նախկինում եղել է ՊՆ–ի հաշվեկշռում, իսկ դրամով և արտարժույթով բացված հաշվեհամարները եղել են «Հայխնայբանկում», որը նույնպես գոյություն չունի:
Հիշեցնենք, որ 2004 թ. մարտին ռուսական պետական «Վնեշտորգբանկ» ԲԲԸ–ն ձեռք բերելով «Հայխնայբանկ» ՓԲԸ բաժնետոմսերի զգալի մասը՝ 70% + 1 բաժնետոմս, «Հայխնայբանկ» ՓԲԸ–ն ներգրավեց ռուսական ՎՏԲ բանկ ԲԲԸ դուստր բանկերի շարքերում: 2006 թ. հունիսին, արդեն անվանափոխվեց և այն վերանվանվեց «ՎՏԲ–Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ–ի:
2007 թ. հուլիսին ՎՏԲ բանկ ԲԲԸ–ն ձեռք բերեց նաև բաժնետոմսերի մնացած՝ 30% – 1 բաժնետոմսը և դարձավ «Հայխնայբանկ» ՓԲԸ–ի միանձնյա բաժնետերը:
Անահիտ Բախշյանի փնտրտուքներից հետո, հանկարծ պարզվել է, որ «Մարտիկ» հիմնադրամը տեղափոխվել է Մելիք Ադամյան 2/1 հասցե, իսկ բանկի նոր հաշվեհամարը գրանցված է «Արդշինինբանկ»–ում:
«Այս փոփոխությունները եղան այն ժամանակ, երբ ես ուղղակի դիմեցի պարոն Արթուր Աղաբեկյանին և ասացի, որ ուզում եմ «Մարտիկ» հիմնադրամին 100 դոլար փոխանցել: Ես հարցրեցի ո՞ւր փոխանցեմ: Իմ դիմելուց հետո ամեն ինչն անմիջապես փոխվեց և ես կատարեցի փոխանցումը»,– ասաց Ա. Բախշյանը:
Փոխանցում կատարելուց հետո Ա. Բախշյանի անունը գրանցվել է 12404 համարի տակ: Ստացվում է, որ այդ պահի դրությամբ հիմնադրամը պետք է, որ առնվազն 1 մլն 240 հազար 400 դոլար գումար ունենար: Պարադոքսն այն է, սակայն, որ հիմնադրամի 15 քարոզիչների կողմից ներգրաված անդամների ընդհանուր թիվը 8116 է: Ու եթե նրանց կողմից արդեն իսկ փոխանցված 100–ական դոլարները գումարենք իրար, հաշվեհամարին պետք է որ 811600 դոլար գումար լիներ, սակայն Բախշանին բաժին հասած հերթական համարից պարզ է դառնում, որ այդ գումարն ավելի շատ է, քան պետք է լիներ:
«Արթուր Աղաբեկյանն այդ թվերի տարբերությունը բացատրում է նրանով, որ մայր գումարից ստացված տոկոսներն իրենք բաժանել են 100–ի և դրանք գրանցել են ինչ–որ մարդկանց անուններով: Ցուցակում, սակայն այդ անունների դիմաց չկա, թե նրանք ովքեր են, երբ և ինչու է նման վերաբաշխում կատարվել: Բացի այդ, այսօր հնարավոր չէ հասկանալ, թե մայր գումարից ստացված տոկոսներն ինչքան են կազմում, դրանք քանի տարվա ընթացքում են հավաքվել և ինչ տոկոսադրույքով են եղել և այլն»,– ասաց Ա. Բախշյանը:
Ի դեպ «Մարտիկ» հիմնադրամի կայքի վերջին ամենաթարմ տեղեկությունը 2017 թ.–ի փետրվարի 7–ին է տեղադրվել, որտեղ ներկայացված է, թե նախորդ տարվա ընթացքում ինչ ծրագրեր է իրականացվել: Դրան նախորդող տեղեկությունը 2016–ի նոյեմբերի 16–ին էր, որտեղ հիմնադրամի գործադիր տնօրեն Սեդրակ Սեդրակյանը մի քանի տողով իրազեկում է, թե երբ և ինչ նպատակով է ստեղծվել սույն հիմնադրամը:
Կայքի մնացած 3 տեղեկությունները 2002 թ.–ին տեղադրվածներն են և տպավորությունն այնպիսին է, որ այն տևական ժամանակ գործել է բոլորի աչքից հեռու՝ հարաբերական դադարի ռեժիմում: Եվ ամենայն հավանականությամբ այն դեռ երկար ժամանակ կշարունակեր գործել ստվերային ռեժիմում, եթե Անահիտ Բախշյանը մի օր ցանկություն չհայտներ 100 դոլար գումար նվիրաբերել «Մարտիկ» հիմնադրամին:
Ի դեպ, կանոնադրությունում ասվում է, որ հիմնադրամի նպատակն է աջակցել Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերի սպայական կազմի կրթմանն ու վերապատրաստմանը, այդ բնագավառի նյութատեխնիկական բազայի հարստացմանը, ռազմական գիտության զարգացմանը, սակայն առանձնապես հասկանալի չէ, թե հատկապես ովքեր են այս հիմնադրամի գումարներով կրթվել ու վերապատրաստվել: Հասկանալի չէ նաև, թե որքանով է օգնել նաև հայոց բանակի նյութատեխնիկական բազայի հարստացմանը, երբ անցյալ տարվա ապրիլյան քառօրյա պատերազմի օրերին պարզ դարձավ, թե մեծ հաշվով որքան ողորմելի ու խոցելի վիճակում է գտնվում մեր զինված ուժերի նյութատեխնիկական բազան:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: