Վահագն Խաչատրյան. «Ստեղծված իրավիճակի միակ մեղավորը իշխանությունն է». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

ՀԱԿ անդամ, Երևանի նախկին քաղաքապետ Վահագն Խաչատրյանի կարծիքով այս օրերի անցուդարձը ժողովրդի կողմից անցյալին տված գնահատականն է: Ըստ նրա՝ այս ամենը նաև կախված էր այն անձից կամ անձանցից, ովքեր կարողացան նման խիզախություն ցուցաբերել ու ժողովրդի ցանկությունն ի կատար ածել:

«Այն, ինչ տեղի ունեցավ, պետք է տեղի ունենար, բայց ժամանակի առումով ձգձգվեց, ինչի արդյունքում բոլոր առումներով մենք շատ կորուստներ ունեցանք: Բայց, կարծում եմ այն, ինչ եղավ, կարող է օրինակ ծառայել բոլոր այն քաղաքական գործիչների կամ կուսակցությունների համար, ովքեր ժամանակի ընթացքում կտրվում են իրականությունից և երբևիցե ժողովրդին չեն ընկալում որպես իսկապես իշխանություն ձևավորողի: Դրա փոխարեն ժողովրդին ընկալում են որպես իշխանությանը ենթարկվողի, կարծիք չունեցողի: Եվ ամենակարևորը՝ նման քաղաքական գործիչները տարիների ընթացքում ժողովրդին զրկում են ոչ միայն լավ ապրելու հեռանկարից, ունեցվածքից, այլև՝ ազատությունից և իրավունքներից»,– «Փաստ»–ին ասաց Վ. Խաչատրյանը:

90–ականների սկզբի ձեռքբերումներն այս տարիների ընթացքում հավասարվեցին զրոյի և վարկաբեկվեցին, համոզված է քաղաքական գործիչը: Դրանից հետո մարդիկ իրենց բոլոր անհաջողություններն ու դժբախտությունները սկսեցին կապել անկախության հետ: Եվ դա, ըստ նրա, ամենավտանգավորն էր, ինչի մասին երբևիցե նույնիսկ կարելի էր մտածել:

«Բայց իրականում մենք ամեն ինչ կորցրեցինք իշխանությունների ապաշնորհ գործունեության և վտանգավոր պահվածքի հետևանքով: Եվ յուրաքանչյուր հաջորդ իշխանություն իր անհաջողությունները փորձեց բարդել իր նախորդի վրա, այդ ամենը ներկայացնելով աշխարհաքաղաքական կամ տարածաշրջանային խնդիրների պրիզմայով: Այսինքն, ցանկացած պատճառ բերելով, իշխանությունները փորձել են արդարանալ: Գործող իշխանությունը հավանաբար մոռացել էր, որ թեև մեր ազգը միշտ համբերատար է և իր կենսապահովման միջոցներն ինքն է ստեղծում, բայց երբ գալիս է այն պահը, երբ ոչնչի չի հասնում, ստիպված ոտքի է կանգնում: Եվ իմ կարծիքով, կրկին հասունացել էր հենց այդ պահը, քանի որ աշխարհի որևէ երկրում հնարավոր չէ պատկերացնել մի մարդու, ով կարող է 18–20 ժամ աշխատել ու իր ընտանիքի հոգսերը հոգալ չկարողանալ»,– ասաց Վ. Խաչատրյանը:

Նա կարևորեց նաև այս օրերին հաղթանակի հասնելու ձևը, ամեն ինչ սկսվեց ու ավարտվեց հաշտ, համերաշխ, առանց կորուստների և համախմբված ձևով: Իսկ ամենակարևոր ձեռքբերումն այն էր, որ բոլորը հասկացան, որ ժողովուրդն է իր երկրի տերը, ոչ թե իշխանավորների խումբը:

«90–ականներին նույնպես այդ ամենը գիտակցում էինք: Եվ երբ այդ տարիների խնդիրները լուծեցինք, ասացինք՝ վերջ, հիմա հանգստանալու ժամանակն է: Եվ այդտեղ ինչ–որ բան կորցրեցինք: Որից հետո տևական ժամանակ չկարողացանք վերականգնել կորցրածը՝ սեփական ցանկությամբ ընտրել այն իշխանությանը, որին ուզում ենք: Նման մի փոքրիկ միջանցք ունեցանք 99 թվականի մայիսից մինչև հոկտեմբերի 27–ը, բայց դրանից էլ մեզ զրկեցին»,– ասաց Վ. Խաչատրյանը:

Ու քանի որ քաղաքականության մեջ հավերժ հակառակորդներ կամ դաշնակիցներ չեն լինում, քաղաքական գործչի կարծիքով կարող է գալ մի օր, երբ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունն ու ՀՀԿ–ն դաշինք կազմեն, ինչպես դա տեղի ունեցավ 1999 թվականին:

«Եթե ընդհանուր սկզբունքների՝ պետության առջև դրված խնդիրները լուծելու հարցում քաղաքական ուժերը համաձայնության են գալիս և դա հանրությունն ընդունում է, ապա ոչինչ բացառել չի կարելի: Կյանքն է այդպիսին, առավել ևս, երբ մենք ոչ թե պետք է մեր մեջ թշնամիներ գտնենք, այլև չմտածենք այդ մասին: Իսկ իրական թշնամին նա է, ով տարիներ շարունակ լինելով երկրի ներսում, չի կարողացել գնահատել և հարգել սեփական ժողովրդի արժանիքները, քաղաքական հասունությունն ու պետական մտածելակերպը: Եվ այն թեզերը, թե «ծախվող ժողովուրդ է», «10 հազարով մարդկանց կարելի է գնել» իրական չեն, քանի որ ստեղծված իրավիճակի միակ մեղավորները իշխանություններն են, քանի որ Հայաստանի հպարտ քաղաքացին երբևե իրեն թույլ չէր տա 5 կամ 10 հազար դրամ մուրալ, եթե իշխանությունները նորմալ պայմաններ ստեղծեին սեփական քրտինքով ապրելու համար»,– ասաց Վ. Խաչատրյանը:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում