Մեկը մյուսին հերթ չտալով՝ մեր քաղաքական «էլիտաները» հայտարարում են, որ իրենք հարցեր ունեն Ռուսաստանին, ՀԱՊԿ-ին, ԵԱՏՄ-ին․ Մհեր Ավետիսյան

 Ի՞նչ հարց դուք պետք է ունենաք Ռուսաստանին։

 Էդ մեր ժողովուրդը պետք է ձեզ հարցեր ունենա տալու, թե ինչ քաղաքականություն վարեցիք 91 թվականից սկսած, որ, ունենալով բոլոր պատմական շանսերը, հզոր պետականություն կերտելու և արցախյան հաղթանակի հիման վրա լուրջ պետական ինստիտուտներ կայացնելու փոխարեն մենք հասել ենք մի կետի, որ Արևմուտքը, հեշտությամբ մոլորեցնելով, խաբելով, գեղեցիկ խոսքեր ասելով, մեր ժողովրդին և մեր պետությունը տանում է դեպի անդունդ։

 Էդ դուք պետք է բացատրեք՝ ինչպես եք քաղաքականությունն իրականացրել՝ անունը դնելով «բազմաբևեռ», «հավասարակշռված» կամ «և՛-և՛», չհասկանալով, որ 2007 թվականից հետո հնարավոր չէ երկու լար վրա խաղալ, շարունակել եք Արևմուտքի նազ ու տուզը տանել, Արևմուտքին դուր գալու համար մեր պետությանը և ժողովրդին կանգնեցնել փաստի առաջ։

Եվ այսօր արդեն Ռուսաստանին հարցեր տալ… Ռուսաստանի հետ հարցեր տալու և քննարկումների կարիք չկա։ Ռուսաստանը բացեիբաց հայտարարում է, որ մեր թշնամի Եվրամիությանը միանալու ցանկություն ունենալու դեպքում, առավել ևս՝ օրենք ընդունելու, որ դուք կարող եք միանալ մեր թշնամիներին, մենք այլևս ձեր հետ խոսելու բան չունենք։ Նրանք ասում են՝ ձեր ժողովրդին էլ հարցրեք՝ ինքն էլ է ձեր քաղաքական էլիտաների հետ համաձա՞յն, թե՞ ոչ, և մեզ ասեք, և հարկ եղած դեպքում մենք հանգիստ կհեռանանք։ Ավելին՝ եթե պետք է, մեզ հետ կտանեք նաև մեր ռազմաբազան։

Իսկ մենք քննարկում ենք, որ կոնտր ռուսական սանկցիաների կարող ենք բարձրացնել ռազմաբազայի վարձավճարը։ Ի՞նչ բարձրավճար, երբ Ռուսաստանն ասում է. «Երբ ասեք, ես իմ ռազմաբազան կվերցնեմ և կգնամ»։

Արևմուտքին դուր գալու համար, Արևմուտքի գեղեցիկ ժպիտների և հայացքի արժանանալու համար մենք թույլ ենք տալիս, ավելի՝ մենք մեր ձեռքով ենք քանդում մեր տարածաշրջանի և Հայաստանի անվտանգության ճարտարապետությունը։ Իսկ թե այդ ճարտարապետության քանդումից հետո ինչ փաստի առաջ է կանգնելու մեր պետությունը ու ժողովուրդը, դա էլ գաղտնիք չէ։ Մեկ անգամ արդեն Առաջին հանրապետության վիրտուոզ քաղաքական լիդերների «գերխելացի» քաղաքականության արդյունքում մեր պետականությունը կանգնել էր կորստման առաջ։ Եվ դարձյալ Ռուսաստանը աջակցեց, որպեսզի մենք կարողանանք գոնե այն Հայաստանը, որ այսօր կոչում ենք իրական Հայաստան, մնա քարտեզի վրա։

 Մինչդեռ եթե Առաջին հանրապետության գոնե վերջում մեր քաղաքական էլիտաները… Ես ասում եմ՝ մեր, որովհետև նրանք դաշնակցական էին, թե բոլշևիկ կոմունիստ էին, թե ՔՊ-ական, սերժական էին, թե լևոնական, թե քոչարյանական, դա մերն է։ Եվ իրենց գործունեության արդյունքում ոչ թե նրանք ու իրենց տնեցիք էին կորուստներ կրում, այլ մենք և մեր պետականությունը։ Եթե այդ էլիտաները ժամանակին խելացի լինեին և դարձյալ չընկնեին Արևմուտքի խելքին, Հայաստանի երկրորդ հանրապետությունը առնվազն իր մեջ կներգրավեր Նախիջևանն ու Արցախը։

Ժողովո՛ւրդ ջան, ժամանակն է, որ գոնե մենք մեր սխալներից դասեր քաղենք։

 Ասում են՝ խելացիները ուրիշների սխալներից են դասեր քաղում, բայց մենք կարծես թե նույնիսկ մեր սխալներից չենք ուզում դասեր քաղել։

 Եվ այո՛, իսկապես ժամանակն է սեփական պատմությունը ճիշտ ընթերցելու, սխալները գտնելու և այդ սխալները գոնե հիմա չկրկնելու։

 Ինչո՞ւ։ Որովհետև նույնիսկ արցախյան պատերազմից հետո այս իրավիճակում մենք ունեինք բոլոր շանսերը՝ հզոր պետականություն կերտելու՝ լուրջ պետություն դառնալու, որպեսզի մեր հաջորդ սերունդներին ժառանգենք անվտանգ, կայացած պետականություն, որպեսզի նրանք էլ մեկ քայլ ավել անեն։

 Որովհետև ամեն սերունդ չի կարող քանդել պետությունը, և հաջորդ սերունդը ստիպված լինի փլատակների վրա նորը կառուցել։

 Մեկ անգամ կարելի է հաջորդ սերնդին կայացած պետականություն թողնել որպես ժառանգություն, որպեսզի մեր երեխաները ու թոռները զրոյից չսկսեն, այլ շարունակեն մեր պետականության հզորացման գործունեությունը։

 Եվ այո՛, ես կրկնում եմ՝ մենք այսօր ունենք բացառիկ շանս՝ ստեղծված գեոպոլիտիկ իրավիճակում ուղղակի հզոր պետականություն կայացնելու։ Ընդամենը պետք է մեկ քայլ անենք՝ կանգնենք մեր միակ բարեկամ և դաշնակից Ռուսաստանի կողքին և ապահովել ապագայում սերունդների համար հզոր, արժանապատիվ պետությունում ապրելու հաճույք։