Գլխավոր Թոփ լուրեր Լրահոս Վիդեո Թրենդ

With IDBank’s Support, Ian Gillan and Tony Iommi Awards Established at Gyumri Music School No. 6An unforgettable day instead of toys: June 1st guide from Idram&IDBankUnibank Issues Perpetual Bonds with a 13.25% Annual Yield for Shareholders IDBank Presented It’s Vision for Social Responsibility at Impacture 2026Unibank will not increase fixed-adjustable interest rates on loans secured by real estate Ucom General Director Ralph Yirikian Participated in the Impacture 2026 Conference“We are switching you to 5G, type a command”: IDBank warns about a fraud disguised as a “network update”Ucom and staff.am Bring Together Armenia’s Business Leaders at Executive Offsite Vol.1 Ameriabank and ADB Signed a $100 Million Agreement to Expand Micro, Small, and Medium-Sized Enterprise and Green Finance in ArmeniaLove Is… card from Unibank can win a trip to Paris Learn by Playing. A Series of Financial Literacy Games with Idram, IDBank and “Novosti-Armenia”Ucom and the Microsoft Innovation Center Collaborate on Cybersecurity EducationUnisport – Armenian Futsal Cup holderSummer starts with iced coffee, what if it brings bonuses too? Idram&IDBank AraratBank reduces loan interest rates for around 400 reliable SME customersTeam Holding Announces the Launch of the Third and Final Placement Phase of USD Bonds. Underwriter - Freedom Broker Armenia Unibank Launches Biometric Identification in UNIMobile App Unisport reaches the finals of the Futsal Armenian Cup and Premier League IDBank was the strategic partner of the “Women in Leadership Forum & Awards 2026”Unibank Launches Fee-Free Online Payroll Card IssuanceUcom Supported the First-ever Western Asia Regional FPV Drone Race in Armenia Protect Yourself from Fraud: Safety Tips from AraratBankUnibank Offers 50% Discount on Cards During WeekendsPlanning your trip from a scratch: tips from IDBankIDBank supports the Opening Event of Wizz Air’s “Let’s Get Lost” CampaignUnibank provided cashback to more than 2 000 reliable SME borrowers AraratBank Supports Another Successful Entry into the Capital Market“Cannot deliver your package”. IDBank warns about fake messages from ‘’HayPost’’Ucom and SunChild Continue Joint Initiatives for a Greener Future Grant Akopian has been elected to the AmCham Board Unibank was a partner of the international forum “Yerevan Dialogue” EIB Group and Ameriabank strengthen support for Armenian businesses through EU-backed guarantee The Power of One Dram to ‘’Vahe Meliksetyan’’ FoundationThe international chess tournament supported by IDBank has concludedAraratBank and Urartu Football Club Team Up to Promote Financial LiteracyFINTECH360 International Conference Held in Armenia Ucom Upgrades Internet Speed for Unity Packages Two Milestones, One Celebration: Moneytun Turns 20, Partnership with AraratBank Marks 10 YearsBell Ringing Ceremony at the London Stock Exchange marks Ameriabank’s inclusion in the FTSE 100 as part of LFG AraratBank Announces Change in Executive Leadership Brilliant Performance of Khachaturian’s Piano Concerto by the Thessaloniki Symphony Orchestra — Dedicated to the Memory of the Victims of the Armenian GenocideAraratBank Supports Launch of the 15th Anniversary “Faces of Memory” Seminar “Your Relative is in Danger”: IDBank Warns About an Aggressive Wave of Phone ScamsSoft Construct Showcased New Career Opportunities at Career City Fest 2K26 Financial Literacy Course for Learning Mission non-profit organization. Idram&IDBank A New Level of Digital Banking: IDBank Launches Strategic Partnership with OracleInternational Mother Earth Day. Idram&IDBankUcom Announces the Launch of Its Carbon Footprint Management ProgramUnibank issues USD bonds with a 5.6% yieldAraratBank’s Unwavering Commitment: 5 Years, 172 Beneficiaries, and over 100 Projects
Politics

«Սա կոնֆլիկտի հերթական կամ հաջորդ փուլին հանգեցնող երևույթ է, որը չի կարելի անվանել խաղաղության կոնցեպտ կամ հարատև խաղաղություն». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Իրանի դեմ տեղի ունեցած ագրեսիան, որը վերածվում է լայնամասշտաբ պատերազմի, ցույց տվեց՝ չկա միջազգային իրավունք, չկա անգամ միջազգային հումանիտար իրավունք, որովհետև, օրինակ՝ Իրանում աղջիկների դպրոցի վրա հարձակումից հետո դա կարող է որակվել որպես պատերազմի կողմնակի հետևանք։ Քաղաքագետ Արա Պողոսյանը նշում է՝ առնվազն այն մարդիկ, որոնք ակտիվորեն զբաղվում են միջազգային հարաբերությունների տեսությունների ուսումնասիրությամբ, գիտեն և վստահաբար կարող են հաստատել, որ միջազգային հարաբերություններն արդի աշխարհում կամ արդի միջազգային հարաբերությունների հիմքը եղել են Վեստֆալ յան համաձայնությունները Եվրոպայում 30-ամյա պատերազմի ավարտից հետո։ «Պայմանական Վեստֆալ յան աշխարհակարգը հետագայում ունեցավ երկու մոդեռնիզացիա։ Մեկը՝ Վերսալ յան, իսկ դրանից հետո արդեն՝ Յալթա-Պոտսդամյան։ Միջազգային իրավունքի հաստատման այս բոլոր երեք բաղադրիչները եղել են այն մասին, որ հաղթող կամ ուժեղ պետությունները հաստատել են այնպիսի կարգ, որն այդ պահին հարմար է եղել իրենց։ Եվ, ընդհանրապես, միջազգային իրավունքի էությունն է եղել սահմանել կանոններ, որոնք կծառայեն տվյալ պետությունների հիմնարար նպատակները և շահերը սպասարկելու համար։ Հետևաբար, երբ խոսում ենք միջազգային իրավունքի մասին, պետք է նկատի ունենանք, որ միջազգային իրավակարգը կարող է գոյություն ունենալ այնքան ժամանակ, քանի դեռ միջազգային իրավակարգ սահմանող սուբյեկտներին այն ձեռնտու է։ Այն պահին, երբ միջազգային իրավակարգ սահմանող սուբյեկտների համար տվյալ իրավակարգն այլևս ձեռնտու չէ, հակասում է իրենց ազգային և պետական շահերին, այդ պահին սկսվում է կերպափոխում։ Ինչպե՞ս է փոփոխվում աշխարհակարգը, կամ ի՞նչ գործոններ են ստիպում, որպեսզի այն փոփոխվի։ Աշխարհակարգի փոփոխությունը ենթադրում է հենց միջազգային իրավունքի կամ կանոնակարգի փոփոխություն։ Շատերը հիմա զարմացել են՝ միջազգային իրավունքը չի աշխատո՞ւմ։ Միջազգային իրավունքն աշխատում է այնպես, ինչպիսի փիլիսոփայություն դրված է դրա ներքո։ Հատկապես սառը պատերազմի ավարտից հետո, Բժեզինսկու խոսքերով, ԱՄՆ-ն դարձավ աշխարհի միակ ու հավանաբար վերջին գերտերությունը, որը կունենա միանձնյա այդ աստիճան իշխանություն և ինքնիշխանության հնարավորություններ գլոբալ աշխարհում։ Հիմա առաջացել է ուժի դիֆուզիա, որը տարածվել է ամբողջ աշխարհում, այդ թվում՝ Միացյալ Նահանգների ուժի դիֆուզիայի դեմ ձևավորվել են պատնեշներ, որոնցից գլխավորը, երևի թե, Չինաստանն է։

Կարծում եմ, որ այն, ինչ տեղի է ունենում, պետք է դիտարկենք գլոբալ փոփոխությունների համատեքստում հատկապես այն առումով, որ Չինաստանն այժմ ունի մեծ հավակնություններ, անկախ նրանից՝ դրանք բացահայտ են հնչեցվում, թե թաքնված են, օրինակ՝ չինական փափուկ կամ խելացի ուժի ներքո։ Միացյալ Նահանգները սկսել է այս պատերազմը, այստեղ չկա ո՛չ հումանիտար խնդիր, ո՛չ Իրանի միջուկային ծրագրի հետ կապված ֆունդամենտալ խնդիր, որը կդրդեր կողմերին պատերազմի, ո՛չ Իրանի հրթիռային ծրագրի հետ կապված այնպիսի խնդիր, որը կստիպեր Միացյալ Նահանգներին գնալ այսպիսի հակամարտության։ Եթե որպես սրա անալոգ վերցնենք Հյուսիսային Կորեան, կտեսնենք, որ նա էլ ավելի մեծ սպառնալիք կարող էր այս դիտանկյունից լինել, բայց Հյուսիսային Կորեայի նկատմամբ չկան այսպիսի գործողություններ՝ մի քանի գործոնով պայմանավորված։ Հյուսիսային Կորեան չի կարող որոշել նոր աշխարհակարգի էությունը և սպառնալ Միացյալ Նահանգների միանձնյա հեգեմոնիային։ Պատճառներից մեկն այն է, որ Հյուսիսային Կորեան մեկուսացված է միջազգային հարաբերություններից, և երկրորդ՝ Մաքինդերյան աշխարհագրական քաղաքականությունից դուրս է գտնվում, այսինքն՝ Եվրասիական Հարթլենդից դուրս է գտնվում Կորեան, և իր ռազմավարական նշանակությունը սակավ է ամբողջ Եվրասիայում գերիշխանություն հաստատելու համար։ Իսկ Իրանը գտնվում է այդպիսի աշխարհառազմավարական գոտում։ Ինչպես Մաքինդերն էր ասում՝ ով տիրի Մերձավոր Արևելքին, կտիրի ամբողջ Եվրասիային։ Մերձավոր Արևելքում որոշվում է հետագա հեգեմոնի ճակատագիրը։ Ենթադրում եմ, որ կտեսնենք ռազմական գործողությունների երկարում, և դրանց աշխարհագրության ընդլայնման պարագայում գուցե ականատես լինենք հետագայում Չինաստանի ներգրավմանն այս հակամարտության մեջ։ Հիմա նա անուղղակի մասնակցություն ունի իր տեխնոլոգիաների, հետախուզական տվյալների տրամադրմամբ»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է քաղաքագետը։

Այս օրերին և ստեղծված իրավիճակում կարծիքներ են հնչում Հայաստանի գործողությունների մասով։ Ոմանք պնդում են՝ ինչ կարող ենք անել, ի վերջո, Հայաստանը չի կարող ազդեցություն ունենալ այս իրադարձությունների վրա, բայց մյուս կողմից՝ խոսքը մեր հարևան Իրանի մասին է, և պետք է գոնե հումանիտար հարցերը ուշադրության կենտրոնում պահել։ «Կա ճշմարտություն այն կարծիքների մեջ, որ Հայաստանը 2020 թվականից հետո այլևս գործոն չէ տարածաշրջանում, նկատի ունեմ՝ աշխարհաքաղաքական գործոն, և չունի ուժի այնպիսի ռեսուրսներ, ընդ որում՝ ուժի ռեսուրս ասելով՝ նկատի չունեմ միայն ռազմականը, որոնց պայմաններում հնարավորություն կունենար ազդեցություն գործել այս կամ այն իրավիճակի վրա։ Բնականաբար, առաջին հերթին Հայաստանի Հանրապետության խնդիրը հումանիտար օժանդակությունն է, որը որևէ կենտրոն չի կարող մեկնաբանել ի վնաս Հայաստանի, որովհետև հումանիտար աջակցությունը դասվում է հումանիտար գործողությունների շարքին։ Նույնիսկ թշնամի պետությունները կրիտիկական պահերին կարող են հումանիտար օժանդակություն ցուցաբերել մեկը մյուսին։ Կարծում եմ, որ այս պահին սա Հայաստանի թիվ մեկ խնդիրն է՝ փորձել բանեցնել հումանիտար դիվանագիտություն, ինչը կարող է արդյունավետ լինել։ Մյուս կողմից՝ խոսում ենք միգրացիոն հոսքերի մասին։ Նկատում եմ, որ շատերը ներկայացնում են միգրացիոն ահասարսուռ հոսքերի սցենարներ, որոնք, կարծում եմ, Իրանի պարագայում քիչ կապ ունեն իրականության հետ։ Իրանական հասարակությունը մեզ ծանոթ սիրիական, իրաքյան, լիբիական կամ լիբանանյան հասարակություններից էապես տարբերվում է նախ այն պատճառով, որ այն գաղափարականացված հասարակություն է՝ հենված իսլամական վարդապետության վրա։ Հաշվի առնելով նաև Իրանի պետականության երկարատև պատմության փորձը, իրանական ժողովրդի կայսերական անցյալը՝ կարծում եմ, որ այս պարագայում միգրացիոն հոսքերի մասին խոսակցությունները չափազանցված են։ Դրանք, բնականաբար, կլինեն հատկապես փոքրամասնությունների կողմից, բայց ոչ այն աստիճանի, ինչպես բնորոշվում կամ ներկայացվում են։ Անկախ ամեն ինչից, որպես պետություն, պարտավոր ենք ունենալ մեր միգրացիոն քաղաքականությունը և ցանկացած սցենարի պարագայում՝ սեփական ռազմավարությունը, թե ինչ ենք անելու, ինչպիսի գործողությունների շարք ենք մշակելու։ Օրինակ՝ հիմնելո՞ւ ենք ճամբարներ, եթե, Աստված մի արասցե, հարցը հասնի դրան, թե՞ փորձելու ենք հարցն այլ ճանապարհով լուծել, թե՞ դառնալու ենք տարանցիկ երկիր։ Սրանք կարևորագույն հարցեր են, որոնք պետությունն այս պահին արդեն պետք է մշակված ունենար՝ անկախ նրանից, թե ինչպիսի ելք կլինի Իրանում»,- նկատում է մեր զրուցակիցը։

Ամիսներ շարունակ մեր երկրի իշխանությունը փորձում է բոլորիս համոզել, որ խաղաղությունը տարածաշրջանում հաստատված է, և ստորագրված փաստաթղթերն էլ դարձնում է խաղաթուղթ առաջիկա ընտրությունների համար։ Իրականության մեջ առավոտյան մի երկիր հարձակվում է մյուսի վրա, և սկսվում են ռազմական լայնամասշտաբ գործողություններ։ Որքանո՞վ է տեղին այս հեղհեղուկ իրականության մեջ խոսել խաղաղության մասին։ «Անարխիկ հարաբերությունների պայմաններում միջազգային հարաբերությունների այբուբենը տալիս է շատ պարզ բանաձև. խաղաղության միակ ճանապարհը, ընդ որում՝ հարաբերական խաղաղության մասին է խոսքը, բալանսի հաստատումն է, ռազմա-ստրատեգիական պարիտետի հաստատումը։ Սա ենթադրում է պետության համապարփակ ուժի այնպիսի մոբիլիզացիա, որի պայմաններում կհաստատվի ստատուս-քվո այն հաշվարկով, որ կլինի համապարփակ ուժի բալանս, իսկ համապարփակ ուժի մեջ մտնում է ռազմական, տնտեսական, ֆինանսական, կրթական, գիտական, այն է՝ պետությանը հզորացնող բոլոր ոլորտների համապարփակ հզորացումն այն հաշվարկով, որպեսզի հաստատվի բալանս։ Առանց բալանսի հաստատման անհնար է խաղաղությունը։ Առանց բալանսի հաստատման ստեղծվում են ոչ թե անարխիկ, այսինքն՝ հավասարազոր հարաբերություններ, այլ ստեղծվում են եռարխիկ հարաբերություններ, երբ մեկ պետությունը մյուս պետության նկատմամբ ստանում է առավելություններ՝ հրամայական մեթոդով իր կամքը իրականացնելու համար։ Նման պարագայում սա ոչ թե խաղաղություն է, այլ գործնականում հարաբերությունների այնպիսի մակարդակ, որը նախկինում անվանում էին, օրինակ՝ գաղութային հարաբերություններ։ Այս պարագայում խոսում են խաղաղության կոնցեպտի մասին։ Հայաստանի պարագայում, անկեղծ ասած, լավ չեմ հասկանում, թե սրա ինչն է կոնցեպտ, որովհետև այն պետք է ենթադրի համալիր միջոցառումներ՝ կապված, օրինակ՝ կոնֆլիկտի բուն խնդրի հետ, իսկ բուն խնդիրը լուծված չէ։ Միաժամանակ, կապված դրա հարակից էֆեկտների հետ, որոնք ևս լուծված չեն։ Կա մեկ փաստ. այդ կոնֆլիկտի բուն պատճառը՝ Լեռնային Ղարաբաղը, գտնվում է Ադրբեջանի լիակատար հսկողության ներքո, առանց էթնիկ բնակչության։ Միայն այս բաղադրիչը կա, որով պայմանավորված հայտարարվում է, որ այն լուծված է։ Բայց նույնիսկ կոնֆլիկտաբանության դասական տեսությունները չեն ասում, որ կոնֆլիկտը այդպես կարող է լուծվել։ Ընդհակառակը՝ սա կոնֆլիկտի հերթական կամ հաջորդ փուլին հանգեցնող երևույթ է, որը չի կարելի անվանել խաղաղության կոնցեպտ կամ հարատև խաղաղություն, ինչպես ասում են։ Միակ և ապրիորի ճշմարտությունն այն է, որ խաղաղություն հնարավոր է, եթե կա ռազմաստրատեգիական պարիտետ»,- եզրափակում է Արա Պողոսյանը։

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում