Երրորդ բալիկիս շրջափակման պայմաններում ունեցա, բոլորն ասում էին՝ ո՞նց ես բերելու, պահես․ Իրինա Վանյան

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

Շրջափակված Արցախում ապրելն օր օրի ավելի անհնար է դառնում։ Մարդիկ կյանքի կռիվ են տալիս ամեն օր․ ցամաք հացը դարձել է երազանք։ Խնդիրն ավելի խորն են զգում մանկահասակ երեխա ունեցող ընտանիքները։

«Ամենահեշտը փոքրիս պահելն ա, երկու ամսական ա, կաթով կշտանում ա։ Իր դեպքում միայն էն ա խնդիրը, որ անհրաժեշտ վիտամիններ չի ստանում, դե եթե մայրը նորմալ սնունդ չի ընդունում, փոքրիկն ի՞նչ ստանա»

Նրա խոսքով՝ ապրել չի լինում, դիմանալ ու համբերել՝ ևս։ 

«Դե ինչ անենք, այս պայմաններն են։ Հիմա փորձում ենք օրվա հացը փոքրիկիս համար հատկացվող նպաստով գնել։ Ամուսինս էր մեր տունը պահողը, այն էլ՝ շրջափակման հետևանքով դարձավ գործազուրկ, հիմա նպաստի հաշվին ենք ապրում․․․։ Մեծ տղաս անգամ վեց տարեկանի պատվաստումը չկարողացավ ստանալ, ի՞նչ ասես»,- նշեց Իրինան։

Երեք երեխաների մայրը նշում է՝ դժվար է երեխաների աչքերին նայել ու ասել՝ չկա։

«Լացում են․ մեծս յոթ տարեկան է, միջնեկս՝ հինգ։ Ամբողջ օրը քաղցր են ուզում, բանան, կոնֆետ։ Ոչինչ չկա, ու դժվար է իրենց ասել, որ չկա, ու չգիտես, թե երբ կլինի»,- պատմեց մայրը։

Նրա խոսքով՝ սովորական շաքարավազն էլ է Արցախում դարձել երազանք, անգամ դա չկա, որ երեխաները քաղցր թեյ խմեն։

«Խանութները դափ-դատարկ են»,- նշեց նա։

Իրինայի ավագ որդին դպրոցական է, մայրը պատմեց, որ անգամ այս պայմաններում փորձում են երեխային ոնց կարգն է դպրոց ուղարկել։

«Պատկերացնո՞ւմ եք՝ բոլոր խանութներով ման ենք եկել, մի կապույտ գրիչ չենք գտել։ Ստիպված մի հատ սև գրիչ ենք առել։ Նույնը տետրերի մասով, չկա։ Խանութները դատարկվել են»,- նշեց նա։

Երկու որդիների և մեկ դստեր մայրը նշում է՝ բլոկադայի առաջին օրերին բոլորին հույս տվողն ու Արցախի խաղաղ օրվան հավատացողն ինքն էր։

«Ես բոլորին հույս էի տալիս, որ լավ է լինելու։ Ինձ ասում էին՝ էդ երրորդին ո՞նց ես բերում, ասում էի՝ ինչ եք խոսում, շուտով ճանապարհը կբացվի, Արցախը հաղթող է եղել ու այլ տարբերակ լինել չի կարող, հիմա էլ է ազատագրվելու։ Բայց․․․ հիմա ես էլ եմ հույսս կորցրել»,- ամփոփեց խոսքը արցախցի Իրինա Վանյանը։