«Արգելապատնեշը կտրել էր երեխեքի ոտքերը, տղես գիտակցությունը կորցրել էր». Սահմանամերձ գյուղում ապրող զինվորականի ընտանիքը օգնության կարիք ունի. Լուսանկարներ, տեսանյութ

2017թ.-ի հունվարի 1-ի երեկոյան Տավուշի մարզի սահմանամերձ Ոսկեվան գյուղում բնակվող Ղազինյանների ընտանիքը բարեկամի տնից հետ վերադառնալու ժամանակ՝ Ոսկեպար- Նոյեմբերյան ճանապարհին, սարսափելի վթարի է ենթարկվում:

Այդ ժամանակ մեքենայում էին գտնում ընտանիքի հայրը՝ Գագիկը, մայրը՝ Հռիփսիմեն, նրանց տատիկը ու երկու մանկահասակ երեխաները: Արգելապատնեշը մտնելով մեքենայի մեջ՝ կտրում է երկու մանկահասակ երեխաների՝ 7-ամյա Մայայի ու 8-ամյա Վախթանգի ոտքերը:

Լraber.info-ի հետ ունեցած զրույցի ժամանակ Հռիփսիմեն պատմեց, որ հեռախոսները մոռացել էին բարեկամի տանը և շտապ օգնություն կանչելու հնարավորություն չկար, նկատելով, որ ամուսինը ծայրահեղ ծանր վիճակում ուշագնաց է, իսկ երեխաները արունահոսում են կտրված ոտքերով, չկորցնելով ինքնատիրապետումը, նա անմիջապես դուրս է վազում մեքենայից ու օգնության կանչում մոտակայքում գտնվող զինվորականներին:

Նրանց անմիջապես տեղափոխում են Նոյեմբերյանի քաղաքային հիվանդանոց, որտեղ առաջին օգնություն ցույց տալուց հետո անմիջապես տեղափոխում են Երևան՝ Սուրբ Աստվածամայր բժշկական կենտրոն, սակայն, ցավոք սրտի, բժիշկներին չի հաջողվում փրկել երեխաների ոտքերը....նրանց անդամահատում են:

Ընտանիքը այսօր ապրում է սոցիալապես ծանր վիճակով ու վատ պայմաներում: Տան միակ աշխատողը Գագիկն է, ով չնայած վթարի հետևանքով ունեցած առողջական մի շարք խնդիրներին, այսօր էլ շարունակում է աշխատել որպես պայմանագրային զինծառայող:

Վթարի հետևանքով աղավաղվել է փոքրիկ Մայայի ու Վախթանգի անհոգ մանկության բնականոն ընթացքը:

Երեխաները գտնվում են ծանր հոգեբանական վիճակում: Նրանք դպրոց չեն հաճախում ու հասարակությունից մեկուսացած ապրում են: Այսօր նրանց համար երազանք է հասակակիցների հետ բակում խաղալը...

Չնայած ճակատագրի դաժան փորձությանը՝ փոքրիկները չեն կորցրել իրենց լուսավոր երազանքները ու հրաշքներին հավատալու մանկական շնորհը:

8-ամյա Վախթանգի խոսքերի վճռականության մեջ երևում էր զինվորականի ընտանիքում մեծացող փոքրիկ հայրենասերի ձևավորված կերպարը, սահմանամերձ Ոսկեվանում ապրող այս փոքրիկ տղան հաճախակի լսելով թշնամու կրակոցների ձայնը՝ վստահաբար խոստովանեց, որ չի վախենում թուրքերից և երբ մեծանա, անպայման պետք է բանակ գնա, զենք վերցնի ու պաշտպանի հայրենի գյուղի սահմանները:

Իսկ շնորհաշատ Մայան, ով շատ է սիրում զբաղվել նկարչությամբ և երազում է խանութպան դառնալու մասին, մեզ զարմացրեց իր ասմունքելու տաղանդով ու խոստացավ, որ հենց մի օր կարողանա կրկին քայլել՝ հայտնի պարուհի է դառնալու և պարելու է բոլորիս համար:

Արտեկրում և Հայաստանում ապրող հարգելի հայրենակիցներ, այսօր այս ընտանիքը առավել քան ունի բոլորիս ուշադրության ու հոգածության կարիքը:

Երեխաներին անհրաժեշտ է ոտքերի փոխպատվաստում:

Օգնենք նրանց հավատալ, որ անիրականանալի թվացող նրանց բաղձալի երազանքը քայլելու մասին մի օր կարող է հրաշքով իրականություն դառնալ, օգնենք երեխաներին վերագտնել աղավաղված մանկության պայծառ երազանքները, կրկին քայլելու, հասակակիցների հետ բակում վազվզելու ու դպրոց հաճախելու ամենապարզ ու մաքուր երազանքները:

Յուրաքանչյուրիդ աննշան թվացող օգնությունը կարող է կրկին երջանկությամբ. լավատեսության լույսով ու ապագայի նկատմամբ հավատով լցնել սահմանամերձ փոքրիկ գյուղում բնակվող այս մեծ կամքի ուժով առանձնացող ընտանիքը:

Նրանց հաշվեհամարն է.

USD 220151900135001 Ասատրյան Հռիփսիմե

AMD 220151900978000 Ասատրյան Հռիփսիմե

Կոնտակտային հեռախոսահամարներ ՝ ընտանիքի հայրը՝ Ղազինյան Գագիկ 07711 37 38

մայրը՝ Ասատրյան Հռիփսիմե 09811 39 29

Նյութը պատրաստեց՝ Մարիամ Մելքոնյանը