Նախիջևանի ուղղությամբ որևէ սպառնալիք չկա. ի՞նչ նպատակ ունեն ադրբեջանական զորավարժությունները. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարությունը նոյեմբերի 16–20–ը զորավարժություններ է իրականացրել: Զորավարժություններ են իրականացվել նաև Նախիջևանի տարածքում, ինչը որակվեց նաև որպես սադրանք՝ ուղղված ՀՀ–ին:

Քաղաքագետ Հրանտ Մելիք–Շահնազարյանը նախևառաջ փաստում է՝ արտառոց երևույթ չէ, քանի որ ադրբեջանական զինված ուժերը պարբերաբար զորավարժություններ են անցկացնում:

«Դրանք իրականացվում են երկու պետությունների սահմանակից շրջաններում, ինչպես նաև՝ լինում են նաև շտաբային նշանակություն ունեցող զորավարժություններ: Իհարկե, պարզ է, որ պատերազմի մեջ գտնվող պետությունների նման գործունեությունն առաջին հերթին պատերազմի նախապատրաստվելու կամ հնարավոր պատերազմի ժամանակ ավելի արդյունավետ գործելու նպատակ է հետապնդում: Ադրբեջանական կողմն այդ զորավարժություններով ինչ–որ չափով փորձում է ազդել նաև հայկական կողմի հասարակության տրամադրվածությունների վրա, բայց այստեղ որևէ արտառոց բան չեմ տեսնում: Չեմ տեսնում նաև որևէ սպառնալիք Նախիջևանի ուղղությամբ, որովհետև հասկանալի է՝ կոնկրետ ՀՀ–ի դեմ ռազմական գործողություններ իրականացնելու պարագայում Ադրբեջանի համար մի շարք սահմանափակող գործոններ կան: Դա վերաբերում է ոչ միայն մեր անդամակցությանն, օրինակ, ՀԱՊԿ–ին, կամ Նախիջևանի իրավական կարգավիճակին, այլև զուտ Ադրբեջանի զինված ուժերի դիրքին ու կարողություններին հենց Նախիջևանի ուղղությամբ: Այստեղ ամեն դեպքում մեր առավելությունը հստակ է, դժվար է Նախիջևանից հարձակում պատկերացնել»,– «Փաստ»–ի հետ զրույցում ասաց քաղաքագետը:

Հրանտ Մելիք–Շահնազարյանի խոսքով՝ բոլոր դեպքերում պարզ է, որ զորավարժություններն ինչ–որ առումներով նաև սպառնալիք են. «Նախիջևանի պարագայում, որպես կանոն, Ադրբեջանին թույլ են տալիս համակարգել իրենց գործողությունները Թուրքիայի զինված ուժերի հետ: Մենք գիտենք, որ Նախիջևանում հատկապես շատ մեծ է թուրքական ազդեցությունը: Եվ ընդհանրապես, Ադրբեջանի զիված ուժերի վրա մեծ է թուրքական սպայակազմի ազդեցությունը: Այդ զորավարժություններով նրանք հաճախ փորձում են հասկանալ իրենց կարողությունները: Այնուամենայնիվ, անհանգստանալու խնդիր չկա, բայց պետք է ուշադիր հետևել ու հասկանալ, թե ինչ թերացումներ ունի Ադրբեջանը: Զորավարժությունների ժամանակ բացի ուժից նաև թերացումներն են երևում»:

Անդրադառնալով այն կարծիքներին, թե ՀՀ–ն անպայման պետք է պաշտոնապես ԱԳՆ մակարդակով անդրադարձ կատարի վերոնշյալ զորավարժություններին ու հարցին, թե այդ անհրաժեշտությունն իրականում կա՞, թե ոչ, քաղաքագետը պատասխանեց. «Կարծում եմ՝ հայկական կողմի խնդիրներից մեկն Ադրբեջանի ագրեսիվ քաղաքականության զսպումն է բոլոր հնարավոր ճանապարհներով: Իհարկե, մեկ զորավարժությունը պատճառ չէ, որ աղմուկ բարձրացնենք, կամ, օրինակ, արտգործնախարարության մակարդակով արձագանքենք: Նախ պարզ է, որ մենք դիվանագիտական հարաբերություններ չունենք այդ երկրի հետ: Բացի այդ, այստեղ ադեկվատ պատրաստվածության խնդիր ունենք, ինչն արդյունավետ լուծվում է: Այսինքն՝ Ադրբեջանում հստակ գիտեն, որ թե՛ Նախիջևանում և թե՛ սահմանի ցանկացած հատվածում ռազմական գերակայություն չունեն հայկական պետությունների հանդեպ: Այդ իսկ պատճառով նրանք այսօր բավարարվում են զորավարժություններով և իրենց բնակչությանը քարոզչական տարբեր թեզեր մատուցելով: Ակնհայտ է, որ ավելին քան սա՝ Ադրբեջանը չի կարող: Դրա համար պետք է հետևել, և վտանգը տեսնելու պարագայում տեղեկացնել միջազգային կառույցներին՝ հատկապես ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահող երկրներին, որ իրենց կարողություններն օգտագործեն Ադրբեջանի ագրեսիան զսպելու համար: Զինված ուժերը պետք է համապատասխան պատրաստվածության աստիճանի պահել, ինչը հայկական կողմն անում է»:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում