Խաղաղության անվան տակ պարտադրանք. ում են փորձում մոլորեցնել
Հայաստանի իշխանությունները շարունակաբար փորձում են Ադրբեջանին կատարվող զիջումները ներկայացնել որպես խաղաղության ուղի, սակայն իրականությունը գնալով ավելի կտրուկ է հակասում այդ ձևակերպմանը։ Մինչ Երևանը խոսում է համաձայնությունների և ապաշրջափակման մասին, Բաքուն բացահայտ ազդարարում է, որ միջազգային հարաբերություններում գերակշռում է ուժը, և այդ տրամաբանության ներքո հետևողականորեն մեծացնում է իր ռազմական բյուջեն։ Միևնույն ժամանակ Հայաստանը կրճատում է պաշտպանական ծախսերը՝ խորացնելով ռազմաքաղաքական անհավասարակշռությունը։
Այս ֆոնին Բաքվում ակտիվորեն շրջանառվում է նաև Հայաստանում ադրբեջանցիների վերաբնակեցման թեման, որը ներկայացվում է որպես հետագա պայմանավորվածությունների մաս։ Այդ քննարկումները Հայաստանում ընկալվում են ոչ թե խաղաղության, այլ երկարաժամկետ ճնշման և ներթափանցման ռազմավարության շրջանակում։ Հանրային դժգոհությունը հատկապես սրվում է այն հանգամանքով, որ իշխանությունները գրեթե չեն անդրադառնում Հայաստանի օկուպացված տարածքների խնդրին և ռազմագերիների ճակատագրին, չնայած այն փաստին, որ 2021 թվականին վարչապետը հասարակությանը կոչ էր անում սպասել «ընդամենը մի քանի ամիս»։
Ստեղծված միջազգային և տարածաշրջանային իրավիճակի պայմաններում ավելի հաճախ է հնչում հիմնարար հարցը՝ ինչո՞ւ պետք է գործող վարչապետը վերընտրվի։ Ավելի լայն զիջումներ իրականացնելու համար, թե՞ արդեն սկսված գործընթացը վերջնականապես ամրագրելու նպատակով։ Իշխանությունների ներկայացուցիչների հայտարարությունները նոր տարածքային զիջումների մասին, մասնավորապես Տավուշի մարզի և Տիգրանաշենի շուրջ, այդ կասկածները միայն խորացնում են։ Մասնագետների գնահատմամբ՝ նման թեմաներ քննարկվել են նաև իշխող քաղաքական ուժի ներսում, ինչը խոսում է գործընթացի համակարգային բնույթի մասին։
24TV-ի հարցազրույցներից մեկում այս մտահոգություններին անդրադարձել է ԱՄՆ Սթենֆորդի համալսարանի քաղաքագիտության դոկտոր Արթուր Խաչիկյանը։ Նրա խոսքով՝ առաջարկվող մեխանիզմները ուղղված են բացառապես Ադրբեջանի ղեկավարությանը բավարարելուն և չեն արտացոլում հայկական կողմի ինքնիշխան շահերը։
Քաղաքագետը ընդգծել է, որ սահմանային վերահսկողության վերաբերյալ առաջարկվող մոդելում հայկական ներկայությունը փաստացի փորձում են թաքցնել՝ ստեղծելով իրավիճակ, երբ սեփական երկրի սահմանապահը դուրս է մղվում տեսանելի դաշտից։ Նրա բնորոշմամբ՝ աշխարհում դժվար է գտնել մի պետություն, որը սեփական սահմանապահին փորձում է պահել ստվերում, և սա ինքնիշխանության կոպիտ նսեմացում է։
Խաչիկյանի համոզմամբ, նախատեսվող տարանցիկ կառավարման նոր կառույցում որոշումները գործնականում կայացվելու են միանձնյա՝ ամերիկյան կողմի գերակշռող մասնակցության պայմաններում։ Դա ոչ միայն սահմանափակում է Հայաստանի ազդեցությունը գործընթացների վրա, այլև լուրջ խնդիրներ է ստեղծում Իրանի հետ հարաբերություններում՝ հասցնելով զգալի հարված տարածաշրջանային հավասարակշռությանը։
Ակնհայտ է դառնում, որ «խաղաղություն» եզրույթի տակ հանրությանը ներկայացվող գործընթացները ավելի շատ հիշեցնում են պարտադրանքի և մոլորեցման քաղաքականություն։ Խաղաղությունը չի կարող կառուցվել միակողմանի զիջումների, ուժի լեզվով խոսող հակառակորդի և սեփական հասարակությունից ճշմարտությունը թաքցնելու հաշվին։ Եթե իշխանությունը շարունակի այս ուղին, ապա դրա գինը կարող է լինել ոչ միայն տարածքային, այլև պետական ինքնիշխանության և ապագայի նկատմամբ վստահության կորուստը։
Այն մասին, թե իրականում ինչ կարգավիճակ է ունեցել Տիգրանաշենը խորհրդային տարիներին․ Ավետիք Չալաբյան
Սահմանների պաշտպանությունն ու առկա մարտահրավերները. ի՞նչ պետք է անի Հայաստանը. «Փաստ»
Անկախություն՝ առանց պատրանքների․ Արտակ Զաքարյան
Լոռի Բերդ խոշորացված համայնքի ղեկավար Արայիկ Ներսիսյանի անցած ճանապարհը
Երկու ճանապարհ կար փողոցային պայքար սկսելու․ Նարեկ Կարապետյան
Երկիրը դիսկոտեկ չէ․ Սամվել Կարապետյան
2023 թվականի ադրբեջանական ագրեսիան, դրա հետևանքով հայերի բռնագաղթը բխում էին ՀՀ ներկայիս ռեժիմի քաղա...
Մեր դատավորները համատարած գտնվում են Փաշինյանի ճնշման տակ. Ավետիք Չալաբյան
Վթար՝ Հրազդան-Երևան երթուղին սպասարկող միկրոավտոբուսի մասնակցությամբ․ կան վիրավորներ
Իրանի ԱԳՆ-ն ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի նստաշրջանին մասնակցությունը որակել է որպես հնարավորություն
